مقایسهٔ وعده‌های رقبا

پیش از اینکه پیام خودتان را بنویسید، ببینید رقبا چه وعده‌ای می‌دهند: به چه کسی، دربارهٔ چه چیزی، با چه شاهدی و با چه شرطی. متن صفحهٔ محصول، پیشنهاد فروش یا شرایط خدمت هر رقیب را بچسبانید تا جمله‌ها بر اساس موضوع کنار هم قرار بگیرند.

ابزار چیزی را از اینترنت نمی‌خواند؛ فقط متنی که خودتان مجاز به استفاده از آن هستید. هر جمله «ادعای شرکت» است، نه واقعیت تأییدشده؛ و اگر موضوعی در متن نیامده، فقط می‌گوید «در متن پیدا نشد».

• متن به جمله‌ها شکسته می‌شود (نقطه، علامت سؤال و تعجب، خط تازه و گلوله) و هر جمله با فهرست واژه‌ها به موضوع‌ها نسبت داده می‌شود: ارسال، قیمت، کیفیت، گارانتی، مرجوعی، پشتیبانی، تنوع و پرداخت. یک جمله می‌تواند چند موضوع داشته باشد.
• مخاطب: جمله‌هایی با «برای …»، «مناسب»، «ویژهٔ» یا «مخصوص». شرط: «فقط»، «حداقل»، «به جز»، «در صورت»، «تا سقف»، ستاره و مانند آن.
• جزئیات قابل‌بررسی: عدد با واحد (روز، ماه، درصد، تومان…)، مجوز یا گواهی (نماد اعتماد، استاندارد…) یا منبع سوم (طبق، به گزارش، رتبه). جمله‌ای با صفت برترین (بهترین، ارزان‌ترین، اولین…) و بدون هیچ‌کدام از این‌ها «ادعای مقایسه‌ای بی‌شاهد در متن» علامت می‌خورد.
• قیمت: عددهای همراه با تومان یا ریال (با هزار و میلیون) استخراج و فقط فهرست می‌شوند؛ مقایسهٔ قیمت بدون یکسان‌بودن کالا و شرایط معنی ندارد.

• داشتن جزئیات قابل‌بررسی یعنی می‌شود بررسی کرد، نه اینکه درست است. «۷ روز ضمانت بازگشت» ممکن است در عمل با شرط‌هایی همراه باشد که در متن نیامده.
• نبودن یک موضوع در متن یعنی در همان متن نیامده. شاید در صفحهٔ دیگری باشد، شاید رقیب آن را دارد و تبلیغ نمی‌کند.
• دسته‌بندی واژه‌ای است و طعنه، تصویر، ویدئو و جدول قیمت را نمی‌بیند. جمله‌های مهم را خودتان بخوانید.
• فقط متنی را بچسبانید که اجازهٔ استفاده از آن را دارید؛ ابزار چیزی را ذخیره یا منتشر نمی‌کند.