نقطه سفارش مجدد و موجودی اطمینان

دو اشتباه، هزینهٔ یکسانی ندارند اما هر دو پول‌اند: انبار پر از کالایی که آهسته می‌فروشد، و قفسهٔ خالی از کالایی که مشتری همین امروز می‌خواست. فاصلهٔ این دو، یک عدد است: موجودی‌ای که وقتی به آن رسیدید، باید سفارش بعدی را ثبت کنید.

این ابزار آن عدد را می‌سازد: مصرف دورهٔ تأمین به‌علاوهٔ یک ذخیره برای نوسان فروش و دیرکرد تأمین‌کننده. اگر هزینهٔ نگهداری و هزینهٔ هر بار سفارش را هم بدهید، می‌گوید هر بار چقدر سفارش بدهید تا مجموع این دو هزینه کمترین باشد — و جدول حساسیت نشان می‌دهد آخرین درصد سطح سرویس، چند واحد انبار بیشتر می‌خواهد.

• میانگین فروش روزانه را یا مستقیم وارد می‌کنید، یا ابزار آن را از فروش یک دوره ÷ طول آن دوره به روز می‌سازد. فقط یکی از این دو راه.
• موجودی اطمینان، وقتی نوسان زمان تأمین را هم داده باشید، با فرمول کامل حساب می‌شود: z × √(زمان تأمین × نوسان فروش روزانه² + میانگین فروش روزانه² × نوسان زمان تأمین²). وقتی نداده باشید، با فرمول سادهٔ z × نوسان فروش روزانه × √(زمان تأمین). نتیجه صریح می‌گوید کدام‌یک به کار رفته.
• z عددِ متناظر سطح سرویس در توزیع نرمال استاندارد است (یک‌دامنه): ۹۰٪ → ۱٫۲۸۱۶، ۹۵٪ → ۱٫۶۴۴۹، ۹۸٪ → ۲٫۰۵۳۷، ۹۹٪ → ۲٫۳۲۶۳.
• نقطهٔ سفارش مجدد = میانگین فروش روزانه × زمان تأمین + موجودی اطمینان. اگر موجودی فعلی را بدهید، روزهای باقی‌مانده تا رسیدن به این نقطه = (موجودی فعلی − نقطهٔ سفارش) ÷ میانگین فروش روزانه.
• مقدار اقتصادی سفارش = √(۲ × تقاضای سالانه × هزینهٔ هر بار سفارش ÷ هزینهٔ نگهداری سالانهٔ هر واحد)، و فقط وقتی نشان داده می‌شود که هر دو هزینه را وارد کرده باشید؛ ابزار هیچ هزینه‌ای را حدس نمی‌زند.
• اگر انحراف معیار فروش روزانه را ندارید و به‌جای آن بیشترین فروش روزانهٔ ماه گذشته را وارد کنید، ابزار (بیشترین − میانگین) ÷ ۲ را به‌عنوان تقریب می‌گیرد — چون در حدود ۳۰ مشاهده، بیشترین مقدار معمولاً نزدیک دو انحراف معیار بالاتر از میانگین می‌افتد. این یک تقریب خام است، نه انحراف معیار اندازه‌گیری‌شده، و نتیجه همین را می‌نویسد.
• همهٔ مقادیر موجودی به بالا گرد می‌شوند: ۴۴٫۱ واحد یعنی ۴۵ واحد. گرد‌کردن به پایین، سطح سرویسی را که خواسته‌اید بی‌صدا کم می‌کند.

• همهٔ فرمول‌ها فرض می‌کنند تقاضای روزانه تقریباً نرمال است و روزها مستقل از هم. کالای فصلی، کالای کمپینی و کالای تازه‌معرفی‌شده این فرض را می‌شکنند؛ برای آن‌ها این اعداد نقطهٔ شروع‌اند، نه پاسخ.
• سطح سرویس، احتمال تمام‌نکردن کالا در یک دورهٔ تأمین است — نه تضمین سالانه و نه سهمی از سفارش‌ها. با ۹۵٪ و ۱۲ بار سفارش در سال، به‌طور متوسط در ۰٫۶ دوره از سال کسری پیش می‌آید.
• اگر نوسان فروش روزانه از خود میانگین بیشتر باشد، تقاضا «لخته‌ای» است و فرض نرمال‌بودن ضعیف می‌شود؛ ابزار هشدار می‌دهد و عدد موجودی اطمینان را باید سقف دانست نه دقیق.
• مقدار اقتصادی سفارش، تخفیف حجمی تأمین‌کننده، محدودیت فضای انبار، حداقل مقدار سفارش و تورم قیمت خرید را در نظر نمی‌گیرد. در اقتصادی که قیمت خرید سریع بالا می‌رود، سفارش بزرگ‌تر می‌تواند از EOQ بهتر باشد؛ این تصمیم بیرون از این ابزار است.
• اعداد ورودی باید از فروش واقعی خودتان بیاید. علاقهٔ جستجو، بازدید صفحه یا تخمین ذهنی، اندازه‌گیری فروش نیستند و نباید به‌جای آن وارد شوند.
• این ابزار ماشین‌حساب است، نه مشاوره: هیچ‌کدام از اعداد، توصیهٔ خرید، قیمت‌گذاری یا سرمایه‌گذاری نیست.