طراحی نمونهٔ تحقیق

پیش از فرستادن پرسش‌نامه باید بدانید چند پاسخ لازم دارید و برای رسیدن به آن چند نفر را باید دعوت کنید. این ابزار تعداد پاسخ کامل را برای برآورد یک درصد (مثلاً سهم مشتری‌های راضی) یا یک میانگین (مثلاً مبلغ خرید) حساب می‌کند، اثر اندازهٔ جامعه، نرخ پاسخ و گزارش جداگانهٔ زیرگروه‌ها را وارد می‌کند، و برعکس هم کار می‌کند: با تعداد پاسخی که دارید، حاشیه چقدر است.

مهم‌تر از فرمول، نوع نمونه است: فقط در نمونهٔ احتمالی عدد «حاشیهٔ خطا» معنی دارد.

• برای یک درصد: n₀ = z² × p × (1 − p) ÷ E². برای یک میانگین: n₀ = (z × σ ÷ E)². z برای اطمینان ۹۰، ۹۵ و ۹۹ درصد به‌ترتیب ۱٫۶۴۵، ۱٫۹۶۰ و ۲٫۵۷۶ است.
• اصلاح جامعهٔ محدود (فقط وقتی اندازهٔ جامعه را بدهید): n = n₀ ÷ (1 + (n₀ − 1) ÷ N). سپس در اثر طرح ضرب و به بالا گرد می‌شود.
• برای گزارش جداگانهٔ k زیرگروه، هر زیرگروه همین تعداد را می‌خواهد و کل = تعداد × k (با فرض سهم برابر).
• تعداد دعوت = پاسخ کامل لازم ÷ (نرخ پاسخ × سهم واجد شرایط)، به بالا گرد.
• حاشیه برای تعداد موجود: E = z × √(p(1 − p) × deff ÷ n × (N − n) ÷ (N − 1)).

• حاشیهٔ خطا فقط برای نمونهٔ احتمالی معنی دارد. برای نمونهٔ در دسترس یا پنل داوطلبانه، عدد فقط پایداری درصدها را نشان می‌دهد، نه فاصلهٔ نتیجه از کل جامعه را؛ ابزار این را کنار نتیجه می‌نویسد.
• این تعداد فقط خطای نمونه‌گیری را کم می‌کند. سؤال جهت‌دار، فهرست ناقص جامعه و اینکه چه کسانی جواب نمی‌دهند، با نمونهٔ بزرگ‌تر درست نمی‌شوند.
• نرخ پاسخ پایین فقط تعداد دعوت را زیاد نمی‌کند؛ اگر کسانی که جواب می‌دهند با بقیه فرق داشته باشند، نتیجه سوگیری دارد.
• برای مقایسهٔ دو گروه یا آزمون A/B این فرمول کافی نیست؛ از «آزمایشگاه A/B» استفاده کنید که توان آزمون را هم حساب می‌کند.