سرشماری‌ها و نمونه‌گیری‌های پیمایشی

سرشماری‌ها و نمونه‌گیری‌های پیمایشی

سرشماری‌ها که در آن‌ها از هر عضو جامعه داده‌هایی به دست می‌آیند، سابقه‌ای دیرینه دارند. سابقه سرشماری‌های جمعیت به سال 1970 در ایالات متحده و به سال 1801 در بریتانیا برمی‌گردد. ولی مفید بودن اطلاعات مبتنی بر نمونه‌های تصادفی توسط آرتور باولی (Arthur Bowley) در سال‌های نخست قرن بیستم به رسمیت شناخته شد و به وسیله او در بررسی فقر که در سال 1915 تحت عنوان تامین معاش و فقر منتشر ساخت، به کار رفت. با ابداع نظریه نمونه‌گیری از جامعه‌های متناهی که از کار نیمن نشات گرفت، بررسی نمونه‌ای به ابزار اصلی جمع‌اوری داده‌ها تبدیل شده است.

این روزها از نمونه‌های تصادفی ساده کمتر استفاده می‌شود و نوشتگان معتبری در مورد طرح‌های پیچیده‌ای که به منظور دستیابی به حداکثر دقت و حداقل هزینه طراحی شده‌اند، رشد یافته‌اند. نظریه استنباط از این قبیل نمونه‌های پیچیده، از کاربست آن عقب مانده است ولی گام‌های بلندی برای کم کردن این فاصله برداشته شده‌ است.

.

تعیین آنچه که به نام "اثر طرح" خوانده می‌شود، تدبیر ساده‌ای است. اثر طرح، ضریبی است که واریانس نمونه‌گیری تصادفی ساده‌ی یک برآوردگر باید در آن ضرب شود تا واریانس واقعی به دست آید. رهیافت دیگر برای تحلیل داده‌های نمونه‌گیری‌های پیمایشی عبارت است از به اصطلاح، روش بررسی مدل پایه که به عنوان مثال در آثار اریکسون، اسمیت، کاسل و همکاران مورد بحث قرار گرفته است. این رهیافت، استنباط جامعه متناهی را با فرض اینکه جامعه، خود نمونه‌ای از یک ابرجامعه است در چارچوب کلی استنباط آماری جای می‌دهد.

.

عدم حتمیت در آمارگیری‌ها نه تنها از عمل نمونه‌ گیری بلکه از خطاهای پاسخگویی نیز ناشی می‌شود. این خطاها یا از عدم موفقیت در برقراری تماس با پاسخگو به وجود می‌آیند و یا از ثبت نادرست اطلاعات.

متون معتبر زیادی در بحث طرح و تحلیل نمونه‌گیری پیمایشی موجودند؛ که آثار کیش، کوکران، کنین و بیتس از آن جمله است.

منبع: فرهنگ دانشنامگی آمار